Dünya Yanıyor, Biz Bakıyoruz: İklim Değişikliği Sessizce Hayatımızı Yutuyor
Bir sabah uyanıyoruz; gökyüzü puslu, güneş yorgun. Yazlar artık çocukluğumuzdaki gibi değil ne
karpuzun tadı aynı ne de denizin tuzu. Her şey değişiyor. Farkında mıyız? Belki evet… Ama yeterince
umursuyor muyuz? İşte asıl soru bu.
Bir Felaketin İçindeyiz Ama O Kadar Sessiz Ki
İklim değişikliği artık uzak bir geleceğin distopik kurgusu değil. O geleceğin tam ortasındayız. Pakistan
sel sularına gömülürken, Yunanistan yanıyor. Türkiye’de bir gün montla çıkıp ertesi gün tişörtle
geziyoruz. Bu dengesizlik sadece hava durumunu değil, tüm yaşam döngüsünü tehdit ediyor.
Birleşmiş Milletler’in iklim raporları artık daha az bilimsel ve daha fazla acil yardım çağrısı gibi. Kutup
ayılarının buzullarda yalnız kalması sadece bir belgesel sahnesi değil bu, insanlığın doğaya attığı en
büyük ihaneti simgeliyor.
Küresel Isınma Değil, Küresel İhmal
Evet, gezegen ısınıyor. Ama daha korkutucu olan şey şu: İnsanlar hâlâ umursamıyor. “Ben tek başıma
ne yapabilirim ki?” cümlesi, çöküşümüzün sloganı olmuş durumda.
Gerçek şu ki: Sen değişmeden hiçbir şey değişmeyecek.
Küçük Adımlar, Büyük Dönüşümler
Plastik poşet almamak, et tüketimini azaltmak, yerel ürünleri tercih etmek, toplu taşımaya binmek…
Bunlar klişe görünüyor olabilir. Ama her biri bir zincirin halkası. Ve unutma, değişim bir anda olmaz.
Ama bir yerden başlamak gerekir.
Bir tohum gibi düşün. Bugün toprağa bıraktığın küçük bir adım, yarının ormanı olabilir.
Çocuklarımıza Ne Bırakacağız?
Bir gün çocuğun ya da bir öğrencin sana soracak:
— “Anne/Baba, neden kar yağmıyor artık?”
— “Öğretmenim, penguenler neden kalmadı?”
O zaman ne diyeceğiz?
Bizden öncekiler bilmiyordu diyebildik. Peki ya biz? Biz biliyoruz. Ve bildiğimiz hâlde susarsak, bu
suskunluk en büyük suçumuz olacak.
Artık Konuşmalı, Anlatmalı, Harekete Geçmeliyiz..
İklim değişikliği hakkında yazmak bile bir eylemdir. Belki bu yazı bir kişiyi etkiler, o da bir başkasını. Ve
belki böylece zincir kırılır. Sessizlik yerini eyleme bırakır.
Bugün bir yazı yaz. Yarın bir fidan dik. Ertesi gün bir çocuğa anlat.
Çünkü bu dünya bizim ama sadece bizim değil.
